Conxunto Baleiro

Carta Aberta a Rosa Díez

2010-02-26T21:02:00.003+01:00

Deixei a seguinte carta como comentario no último post do blog de Rosa Díez. Obviamente non sairá publicado xamáis, porque o meu comentario non ten nada que ver co que se di nese post, senón máis ben coa entrevista (minuto 5) que, a estas alturas, toda Galicia coñece.

Non puiden resistirme á tentación de dirixirme a esa señora, posto que a min, esas mostras de tolerancia me superan: son incapaz de entender comentarios e comportamentos semellantes. Sei que todo iso caerá con moita seguridade en saco roto, así que non me resisitín a publicalo no medio que teño máis a man: este bloguiño que tan abandonado teño. Pasen e vexan...

Rosa:

Perdóname la familiaridad, pero de tantas veces que te he visto en la tele, y vistas las confianzas que te tomas, me permito el lujo de hablarte de tú. Me gustaría pedirte perdón por comentar algo que no tiene nada que ver con la entrada, pero es que no espero que vayas a escribir una sobre lo que quería comentarte.

Sé (porque me lo has demostrado últimamente en tu carrera política) que te importa bien poco lo que yo -o cualquiera- pueda decirte. Pero sirva este comentario para dejar constancia (para esta y otras veces) de que no importa si tú querías o no ofender a nadie con tal o cual comentario. A veces, ofendes sin quererlo, y lo natural y decente cuando esto sucede es disculparse, aún cuando tu daño no era intencionado.

Me parece casi de ciencia ficción tener que explicarle algo así a una política de tu trayectoria, pero (y lo digo con gran dolor de mi corazón -podrás creértelo o no-) parece que a pesar de esa trayectoria tan dilatada los buenos modales no han calado en ti.

Ya de entrada me disculpo si esto te ofende, y te prometo que no es lo que pretendo: me limito a constatar un hecho que he observado; y, como yo, miles de gallegos a cuyos oídos han llegado tus declaraciones en el programa de Iñaki Gabilondo.

Te voy a ser sincero: nunca he compartido tu ideario político. Ni de lejos. Pero no por ello me gusta perder las formas ni la oportunidad de razonar con alguien que no piensa igual que yo. Y por ello me gustaría darte un consejo: no dejes que tus prejuicios nublen tu entendimiento. Porque, asúmelo, tú tienes un enorme prejuicio contra los gallegos. De lo contrario, no habrías empleado esa palabra como la empleaste, en ese contexto y con ese fin. Piénsalo, ¿como te sentaría si yo, que no te conozco de nada, te llamase “vasca, en el sentido más peyorativo de la palabra”?. No sé a ti “vasco” (porque algunas de tus concepciones de la vida y de la política me resultan difíciles de entender) pero para mí, “gallego” es una palabra que define gran parte de lo que soy. A lo mejor crees que eso me hace ser menos español. Algunos lo creen, y eso parece molestarte, al igual que hay catalanes o vascos que no se sienten españoles. En cualquier caso, eso no te da derecho a despreciar un adjetivo que mucha gente ama; estoy seguro que tu amor por el País Vasco es incuestionable. Haz un ejercicio de empatía y ponte en nuestro lugar.

Negándote a disculparte, además, te has puesto en evidencia. Has demostrado no sólo que desprecias el término gallego (puesto que lo has usado para calificar a tu adversario político, al que no echas piropos precisamente), sino que lo haces consecuentemente. Y, de paso, has demostrado que te da exactamente igual la opinión de la gente, algo que, como política, te deja en muy mal lugar. Si ahora mismo, cuando la representación política de tu partido es tan escasa (en comparación con las fuerzas políticas mayoritarias, claro está; no pretendo ningunear la presencia de tu partido en el escenario político), tu soberbia se hace tan patente, no quiero pensar qué cara nos enseñarías si tuvieses más poder en el Parlamento y las instituciones.

Supongo que, dada la imagen que has proyectado, mi opinión te importará una mierda. A mí me da igual lo que te parezca o no, pero no podía perder la oportunidad de dirigirme a ti personalmente, no ya para criticarte o recriminarte nada. Eres mayorcita y se supone que sabes cómo debes actuar en público y qué imagen quieres transmitir a la ciudadanía, y eres muy libre de hacerlo a tu manera. Pero quería que te dieras cuenta, por si no lo has hecho ya, de que has hecho patente tu desprecio a todo un colectivo por el simple hecho de ser quienes son. No me refiero únicamente a tu (admítelo) desafortunado comentario, sino a las continuas declaraciones y a tu ideario político, que promulga y persigue prácticamente la destrucción de nuestra identidad como pueblo. Lo sé, no me darás la razón jamás, pero tengo la vana esperanza (tengo mucha fe en el ser humano, qué le vamos a hacer) de que algún día te darás cuenta. No te pido que lo entiendas, pero entiende esto: aunque tú tuvieses razón y lo que estás haciendo no es una ofensa para un gallego, hay varios cientos de miles de gallegos que si lo creen. Echa tus cuentas, y piensa en qué tejado está la pelota.

Sin más, te agradezco mucho que te hayas tomado la molestia de leer mi carta, si es que lo has hecho. Ojalá que esta experiencia te sirva para ver que no hay nada “peyorativo” en la palabra gallego. Si lo consigue (no sólo mi carta, sino las miles de reacciones de los gallegos a los que has ofendido), yo me doy por satisfecho: no serás tan mala persona como creía (porque tú me lo has hecho ver así) que eras.

Un saludo

Miniculebrón

2009-06-06T03:48:00.002+02:00

"¿Quéresme?", preguntoulle.
"¿E que se o fago? ¿Cambiaría iso algo?".
Sostívolle a mirada ata que ela a baixou, sen contestarlle.
"Eso pensaba", dixo mentres saía pola porta.
"¿Vémonos mañá?", acertou a dicir ela, a media voz.
"Mesma hora, no sitio de tódolos días"
"Coma sempre, logo..."
"Coma sempre", e pechou a porta tras de si.

Camiñou lixeiro cara a casa, tratando de non pensar. Só.

Coma sempre.

Puta Matrix

2008-01-16T01:50:00.000+01:00

E como se de repente tomases a pastilla azul, algo fai "click" dentro de ti, e a vida que pensabas que vivías esvaécese diante dos teus ollos. Non desaparece, non, nin te atopas de repente completamente nu, flotando nun cubículo e unido a un montón de cables extraños, nun futuro post-apocalíptico onde as máquinas tomaron o control. É máis ben como se baixasen a saturación da cor no mando da tele, e todo o que te rodea se volvese máis pálido, máis borroso, máis gris.
E contemplas horrorizado como toda a túa vida se reduce a unha mala película neste escenario artificial no que se converteu o universo. Os teus seres queridos convertéronse en patéticas marionetas desdibuxadas no gris omnipresente, ollando ó infinito coa mirada perdida e un sorriso estúpido cosido á boca entreaberta. Practicamente podes ver o fío de saliva descolgándose pola comisura dos labios. E sintes mágoa, vergoña allea ou incluso repulsión por aqueles ós que tanto admirabas.
Camiñas polo medio deles. Saúdante, mírante sen verte, como parte dun proceso mecánico e irracional. Non podes crer que fai só uns minutos foses capaz de dar calquera cousa por eles. Agora, vendo a realidade desde fóra dela, ves que as súas vidas non valen nada.
Pero entón unha idea xorde dende as entrañas da túa mente. Algo racha dentro de ti. Corres a un espello. Berras. Desesperado golpeas inútilmente o cristal, tratando de crebar a imaxe que te olla por tras del. Mentres a túa imaxe búrlase de ti, mirándote con ollos vidrosos, inexpresivos, e un estúpido sorriso de retrasado mental. Frenéticamente intentas limpar as babas que che colgan da boca, pero só consegues axitalos torpemente nunha especie de baile ridículo.
Choras. Todo este tempo fuches igual ca eles. Un ser patético e insignificante arrastrándose por un mundo gris e decadente. A túa soa existencia antóllase tan repulsiva coma a dos peleles que te rodean. Todos os sentimentos, as conversas, as alegrías, as tristezas, as viaxes, os amigos, e todos eses momentos que a túa memoria foi atesourando ó longo da túa vida non son máis que unha farsa. Nunca existiron. Non teñen sentido.
Con gusto te quitarías a vida, para rematar con este sufrimento, pero o certo é que nin sequera podes sufrir. Non hai sentimentos, só un enorme baleiro. Tampouco terías valor para facelo. Non tes nada, nin sequera vontade propia. Só unha vaga conciencia de que, ó outro lado, por dentro, todo tiña algún sentido. Dende fóra, ese mundo insignificante e gris non ten sequera razón de ser.
Caes de xeonllos, as bágoas cáendoche polas fazulas e mesturándose coas babas que che pingan no pantalón. Nada é real. Nada ten sentido. Nin sequera ti mesmo. Tíraste sobre o chan, en posición fetal. Con esforzo acertas a cubrir cos brazos os ollos, e aprétalos moi forte.

E contas cada segundo que pasa, desexando desesperadamente que sexa, por fin, o último.

¿Que me queres, Amor?

2008-01-10T09:17:00.000+01:00

Ademáis de ser un libro (moi recomendable) de Manuel Rivas, tamén é unha cantiga de amor de Fernando Esquío, trovador medieval.

Por certo, que mal educado son: Feliz Aninovo.

Amor, a ti me venh’ora queixar
de mia senhor, que te faz enviar
cada u dórmio sempre m’espertar
e faz-me de gran coita sofredor.
Pois m’ela non quer veer nen falar,
que me queres Amor?

Este queixume te venh’or dizer:
que me non queiras meu sono tolher
pola fremosa de bon parecer
que de matar home sempr’ha sabor.
Pois m’ela nenhum ben quiso fazer,
que me queres Amor?

Amor, castiga-te d’esto, por én
que me non tolhas meu sono por quen
me quis matar e me teve en desden
e de mia sorte será pecador.
Pois m’ela nunca quiso fazer ben,
que me queres Amor?

Amor, castiga-te d’esto, por tal
que me non tolhas meu sono por qual
me non faz ben e sol me faz gran mal
e mi-o fará, d’esto son jolgador.
Poi-lo seu ben cedo coita mi val,
que me queres Amor?

[Empty]

2007-12-16T03:35:00.000+01:00

Hai días nos que me sinto tan baleiro que me dá a sensación de que vou implosionar e desaparecer nun puntiño diminuto...

¿Terá algo que ver con que vivo nun bucle infinito?

Porque esta canción é rara, e porque me gustan os problemas, non existe outra explicación. Rodríguez...

¿Déjà vú?

2007-11-13T00:49:00.000+01:00

Despois dunha (doutra) humillante derrota ó mus, momento de reflexión.

Igual me estou volvendo tolo, sifilítico, misóxino ou... alemán, pero dándolle voltas a eso de Nietzsche, cada vez máis dáme a impresión de estar nun momento xa vivido. Quizáis a monotonía deste conxunto baleiro é tan abrumadora que os momentos pasados e presentes se mesturan e se desdibuxan nunha nube de fume, e antóllaseme que sigo sendo o mesmo que fai un ano; que, despois de todo, o mundo avanzou, pero eu quedeime rezagado, sen moverme, quizáis enfrascado na fantasía dunha realidade que nunca o foi, porque non souben tomar as decisións correctas.

E pensando na vida que puido ser, váiseme entre suspiros a que é pero non debería ser...

... se o Universo fose perfecto...

Ogallá me desen agora a oportunidade de volver atrás, ó punto onde todo comezou. Aínda que, de seguro, desaproveitaría unha vez máis a oportunidade de cambiar o curso dos acontecementos.

Non sería eu se non o fixese.

Te echaré tanto de menos
Cerraré fuerte los ojos hasta verte
Sólo tengo que esperar
Te echaré tanto de menos
que aunque busque una palabra
no habrá nada que me cure de verdad

Piratas - Te echaré de menos

Resurrección

2007-10-22T00:55:00.000+02:00

-Y dijo Jesús: "Lázaro, levántate y anda". Y Lázaro se levantó, y andó.
-¡Anduvo, gilipollas!
-Bueno, anduvo gilipollas un rato, pero luego ya se le pasó.

Hechos de los Apóstoles, 3.1416

Pois resucito este blog porque, como na vida, tamén hai cousas que xa parecían mortas pero (quizáis por estarmos no tempo do Samaín -mal chamado Halloween en determinados círculos-) de repente, cando xa un lles deu as costas, levántanse das súas tumbas como zombis dispostos a chuparche o cerebro.

Quizáis, como dicía Nietzsche, estamos condenados a andar en círculos. Pobres infelices seres insignificantes atrapados nun Universo finito, movéndose ó longo dun tempo infinito. Matemática pura: algún día, todo esto que está pasando, volverá a pasar, exactamente do mesmo xeito. É cuestión de probabilidades.

Pero... ¿realmente tiña razón Nietzsche? Igual o feito de que fose un misóxino antisocial, que morreu cego e tolo por culpa da sífile, pode afectar a súa credibilidade, non o sei. Pero creo que, se a historia se repetise demasiadas veces, o propio Universo estaría tan canso face-las mesmas cousas unha e outra vez que se autodestruiría. E se recrearía a si mesmo, igual pero distinto, incapaz de non existir, pero si de reinventarse cada vez que á Historia, erre que erre, lle dese por repetirse.

Din que a destrucción do Universo tal e como o coñecemos consistirá nunha "Gran Implosión". Que toda a materia hai nel se concentrará nun só punto, para volver, posteriormente a expandirse noutra "Gran Explosión". Pregúntome se tal vez o Universo, no seu afán de reinventarse a si mesmo, de avanzar a toda costa, de non repetirse, non se decata de que as cousas non están onde queren estar. De que ás estrelas, ós planetas, ás nebulosas, ás galaxias... non lles gusta estar sós, flotando no medio da nada. De que tal vez anhelan aquel estado primixenio onde todos eran un só. E que tal vez, aínda que se neguen a recoñecelo, a súa única meta, ó longo de miles e millóns de anos, é chegar de novo a aquela "Gran Implosión" que os volva a xuntar nun só punto, que os faga sentirse completos. E que outra vez, tal vez víctimas da súa propia natureza, se volverán separar, porque a felicidade completa só pode durar un instante entre centos de miles de millóns de anos.

Tal vez, só digo que tal vez, o Universo sexa máis humano do que pensamos.

Unha de Sabina

2007-06-10T11:17:00.000+02:00

... desas que non pasan de moda...
Non tardarei en velo en directo, en Santiago ou en Pontevedra este verán. Algo do que alegrarse, pa variar.

Xa queda pouco para o final...

Calle Melancolía
Como quien viaja a lomos de una yegua sombría,
por la ciudad camino, no preguntéis adónde.
Busco acaso un encuentro que me ilumine el día,
y no hallo más que puertas que niegan lo que esconden.

Las chimeneas vierten su vómito de humo
a un cielo cada vez más lejano y más alto.
Por las paredes ocres se desparrama el zumo
de una fruta de sangre crecida en el asfalto.

Ya el campo estará verde, debe ser Primavera,
cruza por mi mirada un tren interminable,
el barrio donde habito no es ninguna pradera,
desolado paisaje de antenas y de cables.

Vivo...
en el número siete, calle Melancolía.
Quiero mudarme hace años al barrio de la alegría.
Pero siempre que lo intento ha salido ya el tranvía
y en la escalera me siento a silbar mi melodía.

Como quien viaja a bordo de un barco enloquecido,
que viene de la noche y va a ninguna parte,
así mis pies descienden la cuesta del olvido,
fatigados de tanto andar sin encontrarte.

Luego, de vuelta a casa, enciendo un cigarriLlo,
ordeno mis papeles, resuelvo un crucigrama;
me enfado con las sombras que pueblan los pasillos
y me abrazo a la ausencia que dejas en mi cama.

Trepo por tu recuerdo como una enredadera
que no encuentra ventanas donde agarrarse, soy
esa absurda epidemia que sufren las aceras,
si quieres encontrarme, ya sabes dónde estoy.

Vivo...
en el número siete, calle Melancolía.
Quiero mudarme hace años al barrio de la alegría.
Pero siempre que lo intento ha salido ya el tranvía
y en la escalera me siento a silbar mi melodía

Solitaria Compaña

2007-06-07T01:54:00.001+02:00

Solitaria compaña... O futuro ocúltase no fondo dunha chaira abisal, pero ti... ti sempre estás ahí...

Nin me abandonarás nunca
sombra que sempre me asombras...

Imposibles

2007-06-01T15:57:00.000+02:00

Intento soster auga entre as miñas mans, pero, pinga a pinga, escápame entre os dedos, ata que quede sen nada.

Inevitable significa que no se puede parar
Os Piratas

¿Como se pode deter algo inevitable?

Es imposible parar algo inevitable

¿Dèjá vu? Tarde ou cedo, anque non queira, acabo perdendo. Mellor así. ¿Para min? Non, para min non. Pero eso dá igual. Haberá máis auga para beber, pero non será a mesma. Non será esta.

Contigo - Joaquín Sabina
Yo no quiero un amor civilizado,
con recibos y escena del sofá;
yo no quiero que viajes al pasado
y vuelvas del mercado
con ganas de llorar.

Yo no quiero vecinas con pucheros;
yo no quiero sembrar ni compartir;
yo no quiero catorce de febrero
ni cumpleaños feliz.

Yo no quiero cargar con tus maletas;
yo no quiero que elijas mi champú;
yo no quiero mudarme de planeta,
cortarme la coleta,
brindar a tu salud.

Yo no quiero domingos por la tarde;
yo no quiero columpio en el jardín;
lo que yo quiero, corazón cobarde,
es que mueras por mí.

Y morirme contigo si te matas
y matarme contigo si te mueres
porque el amor cuando no muere mata
porque amores que matan nunca mueren.

Yo no quiero juntar para mañana,
no me pidas llegar a fin de mes;
yo no quiero comerme una manzana
dos veces por semana
sin ganas de comer.

Yo no quiero calor de invernadero;
yo no quiero besar tu cicatriz;
yo no quiero París con aguacero
ni Venecia sin ti.

No me esperes a las doce en el juzgado;
no me digas “volvamos a empezar”;
yo no quiero ni libre ni ocupado,
ni carne ni pecado,
ni orgullo ni piedad.

Yo no quiero saber por qué lo hiciste;
yo no quiero contigo ni sin ti;
lo que yo quiero, muchacha de ojos tristes,
es que mueras por mí.

Y morirme contigo si te matas
y matarme contigo si te mueres
porque el amor cuando no muere mata
porque amores que matan nunca mueren.

Sen que saibas de min

2007-05-29T19:54:00.000+02:00

Pois hoxe sorprendinme a min mesmo cantaruxando esta canción, así que ahí vai, sen máis.

Sin que sepas de mí - Manolo García
No puedo obligarte a que me quieras.
Sabe Dios que no puedo dejar de quererte.
La espina del dolor rasga mi pecho.
Sé que no te alejará la niebla de los días.
No hay un solo motivo por el que quiera olvidarte.
Seré, sin molestarte, sin que sepas de mí,
gozne que hará girar la puerta de tu sueño.
Sé que no me olvidarás.
Sé que no te olvidaré en la niebla de los días.
Seré, sin que sepas de mí.
Seré lo que yo quiera ser.
El deseo en los besos que des.
Seré lo que tú quieras ser.
Seré. Sin que sepas de mí.
El guante que cubra tu mano,
la mano que arañe tu espalda,
alfanje a tu cuerpo ceñido,
seré en tus labios su fina curva.
A tu hoguera de pavesas llego y soy bien recibido.
Bebe y llénate la copa que te ofrezco siendo otro.
No te guardo rencor porque hayas abandonado.
Sé que no te alejarás. Sé que no te alejarás.
vives tras tu muralla.
Seré, sin que sepas de mí.
Seré lo que yo quiera ser.
El deseo en los besos que des.
Seré lo que tú quieras ser.
Seré. Sin que sepas de mí.
El guante que cubra tu mano,
la mano que arañe tu espalda,
alfanje a tu cuerpo ceñido,
seré en tus labios su fina curva.
Seré trino irisado de jade,
nazarí, palabra de poeta,
alfanje bruñido en siglos,
blanco de lirios. Aljibe y agua.

Melancolía

2007-05-18T00:08:00.000+02:00

Como unha ferida aberta que non se quere pechar,
así me does.

Apareciches de repente, un día, sen avisar
como cando ó coller unha folla de papel,
o borde afiado, traidor, atravesa a túa pel coma un coitelo,
ou cando te picas cunha espiña, querendo coller unha rosa,
ou tentando probar as primeiras amoras do verán.
Unha ferida pequena e inofensiva, á que non lle das importancia.
Instintivamente, levas a man á boca, e sintes o doce sabor do sangue.
Sintes un pracer case perverso ó probalo, pero pensas:
"Só é unha pinga", e esquécelo; e a ferida pecha.
Pero outras non o fan.
E ti seguiches aberta, manando cada vez máis.
E case sen decatarme, atravesoute a última pinga
mentres eu seguía embriagado co sabor da primeira.
Mais aínda entón non foi abondo,
e sangraches todo o que eu era, o que eu tiña,
tódalas bágoas que non chorei,
as palabras que non ousei dicir,
o orgullo que nunca souben ter,
a alegría que rara vez gocei,
mesmo, se algunha vez a tiven,
a miña alma.
E cando xa nada quedaba por saír,
cando eu xa só era unha casca baleira
que sorría estupidamente, como un boneco de trapo,
ollando cara a ningures, mirando sen ver,
ti, ferida cruel, seguías ahí,
sangrando Nada, toda a Nada que tiña dentro.
Unha Nada xorda e fría,
unha Nada escura que absorbe todo o que toca
e o fai desaparecer para sempre.
Un baleiro infindo cheo de escuridade.
Un triste recordo do que algún día foi e xa non é.
Pero, ¡que ironía!, agora, despois de todo,
cando xa non son un "son" nin son un "eu",
cando non teño case nin voz propia,
ti segues aí, enraizada ata a médula
de non se sabe que, non se sabe onde.
Non se sabe como.
Ó cabo xa non es, como tódalas feridas
algo espúreo, ó que o corpo fai desaparecer.
Para mal ou para ben (¿quen sabe?)
formas parte do meu non-ser.
Es, no medio desa nada omnipresente, o único que é.
E aínda que xa o fixen en vida,
cando chegue o día que deixes de doerme
(a pesares de que hai tempo que a dor se perdeu
nesta escuridade que todo o invade),
e te peches e cicatrices, e xa non sangres máis,
ese día

morrerei.

Porque sí

2007-02-10T06:51:00.001+01:00

Porque si, porque si, porque si... Porque o dicían os Rodríguez e, para min, o que digan os Rodríguez vai a misa, estamos? :P

Porque si. Porque me encanta que se cumpla iso que sempre di meu pai: "Deixa que o mundo vire". O mundo vira e o tempo pon as cousas no seu sitio, nin máis nin menos. Si señor. Viva o mundo.

Porque si. Porque a pesar de todo, a pesar do que ti creas que me debes, eu déboche moito máis. Déboche o sentirme valorado por alguén a quen valoro. Déboche o sentir que son algo máis que un máis. Déboche o ver en min moito máis do que eu son capaz de ver.

Porque si. Por non rebaixarme á altura de quen pretende manipularme e por non caer na solución máis fácil (e, por outro lado, máis merecida).

Porque si. Porque a ti tamén te aprezo e me caías ben (ata esta noite). Porque ti mesmo te fixeches a cama sen necesidade. Porque o alcol non é excusa. Porque se les esto saibas que non che gardo rencor, aínda que non o creas, pero creo que deberías de ser sincero contigo mesmo e non menosprezar ós que non coñeces. Porque non se me escapa que me sigues tildando de subnormal. Porque sei que non tratas de ocultalo tampouco, e estás no teu dereito. Porque eu non opino o mesmo de ti, pero modestamente opino deberías descargar a túa frustración doutra maneira, ou alomenos recoñecela primeiro. Mentirse a un mesmo non serve de nada, creme.

Porque si. Porque a pesar de que calquera rocha parece facer augas todo esto, no fondo non houbo arrecife que o afundise, nin sequera aqueles ós que nós mesmos puxemos rumbo. Porque non hai mentira que abra unha brecha, aínda que te empeñes (si, esta púxena a dolor). Porque non importa o rumbo que tomes, sempre haberá alguén que che axude a levar o temón.

Porque si. Porque os borrachos nunca minten. Porque vale a pena un sorriso, aínda que sexa despois de enxugar unha bágoa.

Porque me apetece, e punto.

Polos Piratas e por ese momento no Churruca. Para ti non sería nada pero eu tardarei en esquecelo.

P.D: Para María tamén, que, igual que con Lidia, creo que empecei con mal pé (anque ela igual nin o sabe). Polas segundas impresións!!! :D
P.D.2: Para os que, querendo ou sen querelo, alimentaron esta noite o meu apetito de cotilleos.
Para Shere, que a vin cinco minutos, pero qué feliz estabas, coño!!
P.D.3: Para Jorge, ó que non puiden felicitar en persoa. Por moitos anos!!!

Noites perdidas

2007-02-06T12:09:00.000+01:00

Hai que saber cando retirarse, aínda que sexa coas mans nos petos e a cabeza baixa; cando se está de máis, mellor facer mutis polo foro.

Sabina... maestro!

Esta es la canción de las noches perdidas
que se canta al filo de la madrugada
con el aguardiente de la despedida,
por eso suena tan desesperada.
Ven a la canción de las noches perdidas
si sabes que todo sabe a casi nada,
a carrera en los leotardos de la vida,
a bola de alcanfor dormida en la almohada…

Y tiene nombre de mujer
como la soledad, como el consuelo.
Los fugitivos del deber
no encuentran taxi libre para el cielo.

Esta es la canción de las noches perdidas.
Lleva un crisantemo ajado en la solapa,
se sube a la cabeza como ciertas bebidas,
se pega a la desilusión como una lapa.
Canta la canción de las noches perdidas.
Quema como el gas azul de los mecheros,
sirve para echar vinagre en las heridas,
miente como mienten todos los boleros.

Y tiene nombre de mujer
como mi corazón, como tu olvido.
Los fugitivos del deber
no tienen más amor que el que han perdido.

Esta es la canción de las noches perdidas.
Si quieres te la cambio por un rato en tu cama.
Hierve como el ruedo en tardes de corrida.
Va como los besos en los telegramas.

Y tiene nombre de mujer
como la libertad, como la nieve.
Los fugitivos del deber
cogen su maldición y se la beben.

Nada que contar...

2007-01-31T11:16:00.000+01:00

Sinto non actualizar máis a miúdo, pero, total, para o que hai que dicir... Mellor que o diga un que sabe máis ca min:

Hoy como ayer, mañana como hoy,
¡y siempre igual!
Un cielo gris, un horizonte eterno
y andar... andar.

Moviéndose a compás, como una estúpida
máquina, el corazón.
La torpe inteligencia del cerebro,
dormida en un rincón.

El alma, que ambiciona un paraíso,
buscándole sin fe,
fatiga sin objeto, ola que rueda
ignorando por qúe.

Voz que, incesante, con el mismo tono,
canta el mismo cantar,
gota de agua monótona que cae
y cae, sin cesar.

Así van deslizándose los días,
unos de otros en pos,
hoy lo mismo que ayer...; y todos ellos,
sin gozo ni dolor.

¡Ay, a veces me acuerdo suspirando
del antiguo sufrir!
Amargo es el dolor, ¡pero siquiera
padecer es vivir.

Bécquer

E pouco máis que contar. Periodo de exames que non está resultando moi brillante, por desgracia. Esperemos que mellore para que me permitan facer ese viaxiño que estamos preparando...

Para compensar o habitual ton sombrío, unha canción que sempre me fai sorrir: "La Lista de la Compra", de La Cabra Mecánica

Volver

2007-01-16T11:56:00.000+01:00

Anque me considero máis ben de esquerdas, teño que dicir que noutros aspectos da miña vida alleos á política (haberá quen discuta que na vida non hai NADA alleo á política -non estou de acordo-) son máis ben conservador.

Si, porque está visto que os cambios non se me dan ben; e máis cando son por iniciativa miña, soen acabar en desastre. Tamén é unha cousa de sentido común: se avanzas de estado, e estás peor, o mellor será que, se podes, volvas ó de antes, porque regular sempre foi mellor que mal, e porque nesta puta vida, aínda que foda, un ten que estar disposto a asumir certos sacrificios. Incluso renunciar á pouca dignidade que che queda, incluso tragar sen auga e sen sal o pouco orgullo que, non sei de onde, conseguira reunir con máis pena que gloria. O orgullo e o amor propio son cousas que non todo o mundo se pode permitir, porque a miúdo un non ten o valor suficiente para asumir o sacrificio que comportan. E eu nunca fun precisamente un valente.

Decía Billy Crystal nunca gala dos Oscar hai un par de anos: "Hai dez anos que empecei a presentar esto. ¡Como cambiaron os tempos! Bush era presidente, o petróleo estaba polas nubes e había guerra en Irak...". A min pásame o mesmo. Diferente, pero igual. Avanzar, pero retroceder. Seguir, pero dende un punto que coñezo de sobra, un pouco por sorte, un pouco por desgracia. Pero eso é mellor que nada. Hai cousas máis importantes có amor propio. E estou contento por ter a oportunidade de valoralas como se merecen.

Resignarse a resignarse. Pasar sen pena nin gloria. Estar, pero sen molestar. Quedar na area mentres o resto se mete na auga. Pero estou contento pola praia na que estou sentado, e por saber que, cando un balón cae na area, hai alguén que sabe que estás ahí para devolvelo á auga.

Porque nada describe mellor a vida ca un tango: Volver

E por Wayne... que foi o primeiro que compartimos.

Cancións chungas

2007-01-12T01:15:00.000+01:00

Pois parece ser que hai unha nova película "La Caja Kovak", que está usando marketing viral (parece que agora, se queres molar, teste que anunciar así) para anunciarse por internet.

A historia sobre unha misteriosa canción maldita que provoca a obsesión de quen a escoita ata que acaba suicidándose non me resulta demasiado atractiva, pero si o feito de que a canción exista de verdade e realmente arrastre unha lenda negra. Os feitos son que existe unha canción composta a principios do século pasado por un autor húngaro sen demasiada trascendencia. A letra (se a traducción ó inglés é fiel), non ten desperdicio, e resulta comprensible que se relacionase cunha vaga de suicidios, o que motivou que fose prohibida no seu país de orixe, o cal, como non, contribuiu a que a súa fama atravesase as fronteiras e non tardase en aparecer a versión en inglés. A páxina que lle adica Wikipedia (en inglés) deixa claro que, se ben en España é relativamente descoñecida, non así en USA, onde se deu a coñecer coa coletilla de ser "a canción húngara dos suicidios".

Sexa como sexa, a letra é do máis "optimista". Tanto, que a Billie Holiday, autor dunha das versións máis populares, obrigárono dende a productora a engadirlle un final menos fúnebre á letra. En fin, aquí a deixo. Quen non queira morrer, que non a lea.
Despois non digades que non vos avisei. :P

Sunday is gloomy,
My hours are slumberless
Dearest the shadows
I live with are numberless
Little white flowers
Will never awaken you
Not where the black coaches
Sorrow has taken you
Angels have no thoughts
Of ever returning you
Wouldn’t they be angry
If I thought of joining you?

Gloomy sunday

Gloomy is sunday,
With shadows I spend it all
My heart and i
Have decided to end it all
Soon there’ll be candles
And prayers that are said I know
But let them not weep
Let them know that I’m glad to go
Death is no dream
For in death I’m caressin’ you
With the last breath of my soul
I’ll be blessin’ you

Gloomy sunday

Xogando co inglés

2007-01-09T12:50:00.001+01:00

Mira, a vida é máis grande... máis grande ca ti. Máis que os sacrificios que terei que facer, e que a distancia nos teus ollos.

Se cadra falei de máis. Retíroo.

Estou ahí tirado, nunha esquina, como se me quedase só no medio da pista e o foco me apuntase directamente a min. Perdo a fe, tentando manterte ó meu lado, e non sei se poderei facelo.

Se cadra falei de máis.
Non, aínda non dixen abondo.

Pensei que te vira rir. Pensei que te vira cantar. Supoño que me pareceu ver que o intentabas.

En cada suspiro, en cada minuto do día, dubido de qué vou facer, sen aparta-la miña mirada de ti. Coma un pobre parvo, ferido e desorientado.

Se cadra falei de máis.
Retíroo.

Podes ver esto como unha indirecta; ou podes pensar que é o último patinazo que cometo, antes de caer de xeonllos, derrotado. ¿Qué queres que faga, se todos estes pensamentos non deixan de asaltarme?

Agora si que falei de máis.

Pensei que te vira rir. Pensei que te vira cantar. Supoño que me pareceu ver que o intentabas.

Pero só foi un soño. Intentalo, chorar... ¿para que? Só foi un soño.

Só un soño... un soño...

Agradecementos: a estes señores.

De cambios e bos desexos

2006-12-23T15:19:00.000+01:00

Nesta época do ano a xente parece (ou alomenos finxe que) se enfronta á vida cun pouquiño máis de ilusión e de alegría. Anque moitos critican que esta é a época máis hipócrita do ano (que tamén), é bo que alomenos, aínda que sexa de boquilla, todos sexamos un pouquiño máis positivos á hora de enfrontarnos ás pequenas ou grandes miserias que nos van tocando vivir.

E aínda que ese tal "Espíritu de Nadal" sexa máis falso ca un euro de cartón pedra, alomenos serve para que moita xente, moitas veces só por non perder a costume, levante un pouco a vista do chan, a onde todos soemos mirar todo o tempo, e mire un pouco ó ceo, deixando de pensar, por unha vez, no que "é", para adicarlle, aínda que só sexa un segundo, ó que "podería ser". E pense en que, co cambio de ano, pode serlle máis sinxelo cambiar "eso" que non lle gusta, e afrontar o Aninovo con outra perspectiva. Deixar de fumar, aprender un idioma novo, ir ó ximnasio... Todas esas cousas que todos pensan, algúns comezan, e moi poucos continúan pasados os primeiros 15 días de xaneiro, cando os efectos alucinóxenos do cava e do turrón xa están fóra do organismo. Non pasa nada, o ano que vén volverémolo intentar, é o de todos os anos. A conciencia está tranquila, porque polo menos intentáchelo.

É o que pasa cos desexos, que moitas veces se volven en contra túa. Eu estouno experimentando máis do que me gustaría, pero ó feito peito, como se soe dicir. Igual que nos contos de fadas, hai que ter coidado co que pides, porque de golpe te podes encontrar con que o tes, pero descubres que non o querías. E gustaríache vivir nun conto de fadas, onde sempre queda o último desexo, co que pedir que se desfagan todos os demáis desexos que non saíron ben. Pero a maxia aquí non funciona.

Unha vez tiven un cravo
cravado no corazón,
i eu non me acordo xa se era aquel cravo
de ouro, de ferro ou de amor.
Soio sei que me fixo un mal tan fondo,
que tanto me atormentou,
que en día e noite sin cesar choraba
cal chorou Madanela na pasión.
«Señor, que todo o podedes,
-pedinlle unha vez a Dios-
daime valor para arrincar dun golpe
cravo de tal condición».
E doumo Dios e arrinqueino,
mais... ¿quen pensara...? Despois
xa non sentín máis tormentos
nin soupen que era delor;
soupen só que non sei que me faltaba
en donde o cravo faltou,
e seica, seica tiven soidades
daquela pena... ¡Bon Dios!
Este barro mortal que envolve o esprito
¡quen o entenderá, Señor...!

Rosalía

E unha última liña para desexarlles un Bo Nadal e un Feliz 2007 á multitude multitudinaria de persoas que me len (que sei que son poucos pero escollidos, que é o que conta :D) Ata xaneiro!!

Non quero que te vaias...

2006-12-16T16:14:00.000+01:00

No quiero que te vayas,
dolor, última forma
de amar, me estoy sintiendo
vivir cuando me dueles
no en ti, ni aquí, más lejos;
en la tierra, en el año
de donde vienes tú,
en el amor con ella
y todo lo que fue.
En esa realidad
hundida que se niega
a sí misma y se empeña
en que nunca ha existido,
que sólo fue un pretexto
mío para vivir.
Si tú dolor no me quedaras
dolor, irrefutable,
yo me creería;
pero me quedas tú.
Tu verdad me asegura
que nada fue mentira.
Y mientras yo te sienta,
tú me serás, dolor,
la prueba, a lo lejos,
de que existió, que existe,
de que me quiso, sí,
de que aún la estoy queriendo.

Pedro Salinas

Un poema melancólico para un día melancólico. Non sei o que quero, pero sei o que non quero, aínda que parece que non o podo evitar, como dicía Calamaro.
Necesito alonxarme, como cando estás mirando un cadro dende demasiado preto. Só se ven trazos de pintura, non o podes apreciar polo que realmente vale ata que non o observas coa perspectiva adecuada. Eu estiven mirando o cadro dende demasiado preto, demasiado tempo. E témome que non o souben apreciar polo que valía ata agora, que, témome, é demasiado tarde.
¿Ou non o é? ¿Canto se pode aguantar ata que o peso das circunstancias é grande de máis para seguir adiante? ¿Canto se pode perdoar?
Espero que o tempo me axude a resolver estas preguntas. E espero que a dor, que non vai marchar por moito que me empeñe, me sirva, polo menos, para non esquecer. Quizáis para non cometer os mesmos erros, ou quizáis arreglar os últimos que cometín,se non é demasiado tarde.
Niso, por desgracia, o tempo xoga na miña contra.

Pido perdón...

2006-12-12T23:03:00.000+01:00

... porque sempre chego tarde a todas partes.
... por facerme o remolón en calquera momento e ocasión.
... por non facer a cama día si, día tamén.
... por non saber impoñerme cando é necesario.
... por non ser constante e levar as cousas ata o final.
... por non dicirlles máis a miúdo á xente que quero que os quero.
... por non ser consciente das miñas limitacións.
... por pretender ser alguén que non son.
... por ocultar o que sinto a quen confía en min.
... por faltar á miña palabra.
... por todas esas fallas que non por pasarme inadvertidas valen menos cás outras.

E o máis importante...
... por non estar a altura que un amigo espera de min,
e o que é peor...
...por non saber estar á altura do que eu mesmo esperaba de min.

Creo que desto último nunca me desculparei o suficiente.

A historia dun pozo

2006-12-09T13:41:00.000+01:00

Ela chegou á beira dun pozo. Escoitou a súa voz por casualidade, e falaron. Falaron durante horas. Durante días. Durante meses. Ó cabo, ela formaba parte del, e el dela. Só que ela non o vía a el.

Un día, ela tropezou e caeu no pozo. O golpe foi terrible, e ela pensou que aquelo era o final. Pero cando ela tocou fondo, alí estaba el. Caera facía moito tempo, e anque intentou saír moitas veces, non foi capaz. Así que seguiu vivindo no fondo do pozo, ata que ela o atopou.

El axudoulle a cura-las feridas, anque ela era forte e pronto se recuperou. Entretanto, falaron e falaron como soían facer, pero mirándose ós ollos, como non podían facelo antes. El desexou que ela se quedase alí con el, falando e falando para sempre.

Pero, pobre inocente, estaba enganado. Alguén lanzou unha corda dende arriba, e ela aferrouse con tódalas súas forzas. Mentres subía, ela ollábao, facéndose cada vez máis pequeno, perdéndose na escuridade. Chegou un momento en que el se fixo tan pequeno que a claridade xa non lle deixou velo, e volveu a súa mirada cara o mundo exterior, a onde pertencía.

El, impotente, observou en silencio como a súa única compaña, a súa alma xemelga, marchaba. Non podía deixar de mirar aqueles ollos, cómplices de tantos momentos, alonxarse da negrura e perderse no mar de claridade que entraba pola boca do pozo.

Mirou aqueles ollos ata que se viraron cara a cegadora claridade do exterior, e volveu a súa vista ó chan, ó fondo daquel pozo de onde nunca puido saír, preguntándose se, como a ela, tamén habería alguén na superficie que, algún día, lle lanzase unha corda para poder saír.

Porque dalgún xeito soubo que, a pesar de tódolos momentos que pasaron xuntos, ela non lle ía lanzar ningunha.

Pffffff.... Mentales

2006-01-19T03:04:00.000+01:00

Benito era un home pouco convencional. Gastaba gafas, barba e greñas, con ese estilo característicamente bohemio. Deu clase de inglés durante dous anos no meu instituto, pero a min aprendeume cousas ben distintas.
O que máis lembro das súas clases de teatro (nada serio, estaba a anos luz do que agora fai Ángel Llácer cos triunfitos), aparte dunha cancionciña absurda que non recordo ben que propósito tiña, pero que cantábamos en alta voz:

Tamba, tamba, tamba, tamba.
Mayombe, mombe, mayombe.
Tamba del negro que tumba.
Tumba del negro, ¡caramba!
¡Caramba, que a mi negro nadie lo tumba!
Tamba, tamba, tamba, tamba.

, e un exercicio que fixemos un día, no cal simulabamos unha situación na que tiñamos que expresar os nosos pensamentos en voz alta. Aprendín que dentro do noso cerebro as ideas non aparecen sucesivamente como nun libro. Interrómpense entre si, un pensamento chama por outro completamente distinto, os temas xorden e desaparecen, ou pasan a segundo plano empuxados por outros, que obteñen protagonismo durante uns instantes, para logo cedérllelo a outros. Como se un milleiro de persoas falasen dentro da túa cabeza ó mesmo tempo, e ti cada vez foses escoitando fragmentos soltos de todas elas.
Por iso mesmo me resulta tan difícil escribir unha historia. Cando me decido a facelo, as ideas están ahí, esperando a saír, pero son incapaz de ordenalas unha diante de outra, nunha ringleira de letras e palabras, para ser capaz de construir "algo" medianamente comprensible. A maioría das veces, despois de moitos esforzos, sáeme un churro que para nada ten que ver co que eu quería: repito o mesmo tres ou catro veces, empezo a divagar sobre tonterías ou escribo unha historia totalmente incomprensible. Ás veces nin sequera falo do que pretendía falar ó principio. E tódolos intentos acaban da mesma forma: borrados e abandonados.

¡Se eu só me rexistrei para deixarlle algún comentario que outro a yaya! O nome do blog era perfecto: "Conxunto Baleiro". ¿Qué mellor marketing? Estaba claro: baleiro. En branco. Como tantos outros que hai por ahí, e iso que a min non me gusta sinalar.
Pero a ela non lle valía. Non. Erre que erre. "Que blog máis triste". "A ver cando escribes algo". Ata dándome excusas para comezalo. Pois xa está. Gañaches. A ti e a ninguén máis (bueno, se cadra un pouco ó comentario de Shere) se debe que escribise isto.
Supoño que non vos importará o feito de que, con esto que estou escribindo, o título do blog carecerá agora de sentido. Cruel ironía, un conxunto baleiro que sen embargo contén un elemento. Ergo non está baleiro. Perfecto, acabo de crear unha paradoxa. E non só eso, senón que me poden acusar de publicidade enganosa.

Este desbarre está adicado a quen me presionou dialécticamente para escribilo.

Humildemente quixera adicalo tamén á memoria de Águeda González Portela, da que se acaba de saber que, ó parecer, foi asasinada por un veciño que se entregou á policía hai unhas poucas horas. Que asco me dá ás veces o xénero humano. Resquiescat in Pace, Águeda.

Unha canción: "Negra Sombra", coa voz de Luz Casal e a mestría de Carlos Núñez.