Miniculebrón

"¿Quéresme?", preguntoulle.
"¿E que se o fago? ¿Cambiaría iso algo?".
Sostívolle a mirada ata que ela a baixou, sen contestarlle.
"Eso pensaba", dixo mentres saía pola porta.
"¿Vémonos mañá?", acertou a dicir ela, a media voz.
"Mesma hora, no sitio de tódolos días"
"Coma sempre, logo..."
"Coma sempre", e pechou a porta tras de si.

Camiñou lixeiro cara a casa, tratando de non pensar. Só.

Coma sempre.

Puta Matrix

E como se de repente tomases a pastilla azul, algo fai "click" dentro de ti, e a vida que pensabas que vivías esvaécese diante dos teus ollos. Non desaparece, non, nin te atopas de repente completamente nu, flotando nun cubículo e unido a un montón de cables extraños, nun futuro post-apocalíptico onde as máquinas tomaron o control. É máis ben como se baixasen a saturación da cor no mando da tele, e todo o que te rodea se volvese máis pálido, máis borroso, máis gris.
E contemplas horrorizado como toda a túa vida se reduce a unha mala película neste escenario artificial no que se converteu o universo. Os teus seres queridos convertéronse en patéticas marionetas desdibuxadas no gris omnipresente, ollando ó infinito coa mirada perdida e un sorriso estúpido cosido á boca entreaberta. Practicamente podes ver o fío de saliva descolgándose pola comisura dos labios. E sintes mágoa, vergoña allea ou incluso repulsión por aqueles ós que tanto admirabas.
Camiñas polo medio deles. Saúdante, mírante sen verte, como parte dun proceso mecánico e irracional. Non podes crer que fai só uns minutos foses capaz de dar calquera cousa por eles. Agora, vendo a realidade desde fóra dela, ves que as súas vidas non valen nada.
Pero entón unha idea xorde dende as entrañas da túa mente. Algo racha dentro de ti. Corres a un espello. Berras. Desesperado golpeas inútilmente o cristal, tratando de crebar a imaxe que te olla por tras del. Mentres a túa imaxe búrlase de ti, mirándote con ollos vidrosos, inexpresivos, e un estúpido sorriso de retrasado mental. Frenéticamente intentas limpar as babas que che colgan da boca, pero só consegues axitalos torpemente nunha especie de baile ridículo.
Choras. Todo este tempo fuches igual ca eles. Un ser patético e insignificante arrastrándose por un mundo gris e decadente. A túa soa existencia antóllase tan repulsiva coma a dos peleles que te rodean. Todos os sentimentos, as conversas, as alegrías, as tristezas, as viaxes, os amigos, e todos eses momentos que a túa memoria foi atesourando ó longo da túa vida non son máis que unha farsa. Nunca existiron. Non teñen sentido.
Con gusto te quitarías a vida, para rematar con este sufrimento, pero o certo é que nin sequera podes sufrir. Non hai sentimentos, só un enorme baleiro. Tampouco terías valor para facelo. Non tes nada, nin sequera vontade propia. Só unha vaga conciencia de que, ó outro lado, por dentro, todo tiña algún sentido. Dende fóra, ese mundo insignificante e gris non ten sequera razón de ser.
Caes de xeonllos, as bágoas cáendoche polas fazulas e mesturándose coas babas que che pingan no pantalón. Nada é real. Nada ten sentido. Nin sequera ti mesmo. Tíraste sobre o chan, en posición fetal. Con esforzo acertas a cubrir cos brazos os ollos, e aprétalos moi forte.

E contas cada segundo que pasa, desexando desesperadamente que sexa, por fin, o último.

¿Que me queres, Amor?

Ademáis de ser un libro (moi recomendable) de Manuel Rivas, tamén é unha cantiga de amor de Fernando Esquío, trovador medieval.

Por certo, que mal educado son: Feliz Aninovo.

Amor, a ti me venh’ora queixar
de mia senhor, que te faz enviar
cada u dórmio sempre m’espertar
e faz-me de gran coita sofredor.
Pois m’ela non quer veer nen falar,
que me queres Amor?

Este queixume te venh’or dizer:
que me non queiras meu sono tolher
pola fremosa de bon parecer
que de matar home sempr’ha sabor.
Pois m’ela nenhum ben quiso fazer,
que me queres Amor?

Amor, castiga-te d’esto, por én
que me non tolhas meu sono por quen
me quis matar e me teve en desden
e de mia sorte será pecador.
Pois m’ela nunca quiso fazer ben,
que me queres Amor?

Amor, castiga-te d’esto, por tal
que me non tolhas meu sono por qual
me non faz ben e sol me faz gran mal
e mi-o fará, d’esto son jolgador.
Poi-lo seu ben cedo coita mi val,
que me queres Amor?

[Empty]

Hai días nos que me sinto tan baleiro que me dá a sensación de que vou implosionar e desaparecer nun puntiño diminuto...

¿Terá algo que ver con que vivo nun bucle infinito?

Porque esta canción é rara, e porque me gustan os problemas, non existe outra explicación. Rodríguez...

¿Déjà vú?

Despois dunha (doutra) humillante derrota ó mus, momento de reflexión.

Igual me estou volvendo tolo, sifilítico, misóxino ou... alemán, pero dándolle voltas a eso de Nietzsche, cada vez máis dáme a impresión de estar nun momento xa vivido. Quizáis a monotonía deste conxunto baleiro é tan abrumadora que os momentos pasados e presentes se mesturan e se desdibuxan nunha nube de fume, e antóllaseme que sigo sendo o mesmo que fai un ano; que, despois de todo, o mundo avanzou, pero eu quedeime rezagado, sen moverme, quizáis enfrascado na fantasía dunha realidade que nunca o foi, porque non souben tomar as decisións correctas.

E pensando na vida que puido ser, váiseme entre suspiros a que é pero non debería ser...

... se o Universo fose perfecto...

Ogallá me desen agora a oportunidade de volver atrás, ó punto onde todo comezou. Aínda que, de seguro, desaproveitaría unha vez máis a oportunidade de cambiar o curso dos acontecementos.

Non sería eu se non o fixese.

Te echaré tanto de menos
Cerraré fuerte los ojos hasta verte
Sólo tengo que esperar
Te echaré tanto de menos
que aunque busque una palabra
no habrá nada que me cure de verdad

Piratas - Te echaré de menos

Resurrección

-Y dijo Jesús: "Lázaro, levántate y anda". Y Lázaro se levantó, y andó.
-¡Anduvo, gilipollas!
-Bueno, anduvo gilipollas un rato, pero luego ya se le pasó.

Hechos de los Apóstoles, 3.1416

Pois resucito este blog porque, como na vida, tamén hai cousas que xa parecían mortas pero (quizáis por estarmos no tempo do Samaín -mal chamado Halloween en determinados círculos-) de repente, cando xa un lles deu as costas, levántanse das súas tumbas como zombis dispostos a chuparche o cerebro.

Quizáis, como dicía Nietzsche, estamos condenados a andar en círculos. Pobres infelices seres insignificantes atrapados nun Universo finito, movéndose ó longo dun tempo infinito. Matemática pura: algún día, todo esto que está pasando, volverá a pasar, exactamente do mesmo xeito. É cuestión de probabilidades.

Pero... ¿realmente tiña razón Nietzsche? Igual o feito de que fose un misóxino antisocial, que morreu cego e tolo por culpa da sífile, pode afectar a súa credibilidade, non o sei. Pero creo que, se a historia se repetise demasiadas veces, o propio Universo estaría tan canso face-las mesmas cousas unha e outra vez que se autodestruiría. E se recrearía a si mesmo, igual pero distinto, incapaz de non existir, pero si de reinventarse cada vez que á Historia, erre que erre, lle dese por repetirse.

Din que a destrucción do Universo tal e como o coñecemos consistirá nunha "Gran Implosión". Que toda a materia hai nel se concentrará nun só punto, para volver, posteriormente a expandirse noutra "Gran Explosión". Pregúntome se tal vez o Universo, no seu afán de reinventarse a si mesmo, de avanzar a toda costa, de non repetirse, non se decata de que as cousas non están onde queren estar. De que ás estrelas, ós planetas, ás nebulosas, ás galaxias... non lles gusta estar sós, flotando no medio da nada. De que tal vez anhelan aquel estado primixenio onde todos eran un só. E que tal vez, aínda que se neguen a recoñecelo, a súa única meta, ó longo de miles e millóns de anos, é chegar de novo a aquela "Gran Implosión" que os volva a xuntar nun só punto, que os faga sentirse completos. E que outra vez, tal vez víctimas da súa propia natureza, se volverán separar, porque a felicidade completa só pode durar un instante entre centos de miles de millóns de anos.

Tal vez, só digo que tal vez, o Universo sexa máis humano do que pensamos.

Unha de Sabina

... desas que non pasan de moda...
Non tardarei en velo en directo, en Santiago ou en Pontevedra este verán. Algo do que alegrarse, pa variar.

Xa queda pouco para o final...

Calle Melancolía
Como quien viaja a lomos de una yegua sombría,
por la ciudad camino, no preguntéis adónde.
Busco acaso un encuentro que me ilumine el día,
y no hallo más que puertas que niegan lo que esconden.

Las chimeneas vierten su vómito de humo
a un cielo cada vez más lejano y más alto.
Por las paredes ocres se desparrama el zumo
de una fruta de sangre crecida en el asfalto.

Ya el campo estará verde, debe ser Primavera,
cruza por mi mirada un tren interminable,
el barrio donde habito no es ninguna pradera,
desolado paisaje de antenas y de cables.

Vivo...
en el número siete, calle Melancolía.
Quiero mudarme hace años al barrio de la alegría.
Pero siempre que lo intento ha salido ya el tranvía
y en la escalera me siento a silbar mi melodía.

Como quien viaja a bordo de un barco enloquecido,
que viene de la noche y va a ninguna parte,
así mis pies descienden la cuesta del olvido,
fatigados de tanto andar sin encontrarte.

Luego, de vuelta a casa, enciendo un cigarriLlo,
ordeno mis papeles, resuelvo un crucigrama;
me enfado con las sombras que pueblan los pasillos
y me abrazo a la ausencia que dejas en mi cama.

Trepo por tu recuerdo como una enredadera
que no encuentra ventanas donde agarrarse, soy
esa absurda epidemia que sufren las aceras,
si quieres encontrarme, ya sabes dónde estoy.

Vivo...
en el número siete, calle Melancolía.
Quiero mudarme hace años al barrio de la alegría.
Pero siempre que lo intento ha salido ya el tranvía
y en la escalera me siento a silbar mi melodía